سرطان مری چیست؟

سرطان مری (Esophageal Cancer) نوعی سرطان است که از سلول‌های پوشاننده مری آغاز می‌شود. مری یک لوله عضلانی است که غذا و مایعات را از دهان و حلق به معده منتقل می‌کند. این عضو از چند لایه بافتی تشکیل شده و سرطان معمولاً از لایه داخلی آن شروع می‌شود و در صورت پیشرفت می‌تواند به لایه‌های عمیق‌تر مری و سپس بافت‌ها و اندام‌های اطراف گسترش پیدا کند.

سرطان مری در مراحل ابتدایی ممکن است علامت مشخصی ایجاد نکند. به همین دلیل، بعضی بیماران زمانی برای تشخیص مراجعه می‌کنند که بیماری پیشرفت کرده و علائمی مانند اختلال در بلع، کاهش وزن ناخواسته یا درد هنگام بلع ایجاد شده است.

البته وجود این علائم به معنی ابتلا به سرطان نیست. بیماری‌هایی مانند رفلاکس معده، التهاب مری، تنگی مری، آشالازی و برخی مشکلات گوارشی نیز می‌توانند علائم مشابهی ایجاد کنند. بنابراین تشخیص سرطان مری تنها با بررسی پزشکی و آزمایش‌های لازم امکان‌پذیر است.

چه زمانی اختلال بلع یک علامت هشدار محسوب می‌شود؟

اختلال بلع همیشه نشانه سرطان نیست؛ اما اگر جدید ایجاد شده، به‌تدریج شدیدتر می‌شود یا از غذاهای جامد به غذاهای نرم و مایعات نیز گسترش پیدا می‌کند، نیاز به بررسی پزشکی دارد.

به‌خصوص زمانی که دیسفاژی همراه با کاهش وزن ناخواسته، درد هنگام بلع، درد قفسه سینه، استفراغ یا علائم مداوم گوارشی باشد، نباید مراجعه به پزشک به تأخیر بیفتد.

علت می‌تواند سرطان، تنگی مری، آشالازی، التهاب یا سایر بیماری‌های مری باشد؛ بنابراین هدف از بررسی، پیدا کردن علت واقعی مشکل است.

انواع سرطان مری

از نظر نوع سلولی، بیشتر سرطان‌های مری در دو گروه اصلی قرار می‌گیرند:

سرطان سلول سنگفرشی مری

Squamous Cell Carcinoma (SCC) از سلول‌های سنگفرشی پوشاننده سطح داخلی مری ایجاد می‌شود. این نوع سرطان می‌تواند در بخش‌های مختلف مری ایجاد شود و در بسیاری از مناطق جهان شایع‌ترین نوع سرطان مری محسوب می‌شود.

آدنوکارسینوم مری

Adenocarcinoma از سلول‌های غده‌ای ایجاد می‌شود و معمولاً در قسمت پایینی مری، نزدیک محل اتصال مری به معده، دیده می‌شود. شیوع این نوع سرطان در برخی کشورهای غربی طی دهه‌های اخیر افزایش یافته است.

تشخیص نوع سرطان اهمیت زیادی دارد، زیرا نوع بافت‌شناسی، محل تومور و مرحله بیماری در انتخاب روش درمان نقش دارند.

سرطان مری کجا ایجاد می‌شود؟

مری از نظر آناتومیک به بخش‌های مختلف تقسیم می‌شود و تومور می‌تواند در قسمت بالایی، میانی یا پایینی آن شکل بگیرد.

محل قرارگیری تومور برای پزشک اهمیت دارد، زیرا در کنار نوع سلولی، اندازه تومور، عمق درگیری، وضعیت غدد لنفاوی و وجود یا عدم وجود متاستاز در تعیین مرحله بیماری و انتخاب روش درمان مورد توجه قرار می‌گیرد.

در سرطان‌های قسمت پایینی مری، پزشک ممکن است محل اتصال مری و معده (Gastroesophageal Junction یا GEJ) را نیز به‌طور دقیق بررسی کند.

علائم سرطان مری چیست؟

علائم سرطان مری به مرحله بیماری، محل تومور و میزان انسداد یا درگیری بافت‌های اطراف بستگی دارد. در مراحل ابتدایی ممکن است فرد علامت واضحی نداشته باشد، اما با رشد تومور، علائم می‌توانند بیشتر شوند.

مشکل یا درد هنگام بلع

یکی از مهم‌ترین علائم سرطان مری دیسفاژی (Dysphagia) یا دشواری در بلع است.

ممکن است بیمار ابتدا احساس کند بلع غذاهای جامد دشوار شده است و به‌تدریج این مشکل هنگام مصرف غذاهای نرم یا مایعات نیز ایجاد شود.

البته دیسفاژی علت‌های بسیار متنوعی دارد و به‌تنهایی به معنی سرطان مری نیست.

کاهش وزن بدون دلیل مشخص

کاهش وزن ناخواسته می‌تواند در اثر کاهش اشتها، دشواری در خوردن یا تأثیر خود بیماری بر متابولیسم بدن ایجاد شود.

اگر کاهش وزن بدون تغییر در رژیم غذایی یا فعالیت بدنی اتفاق افتاده باشد، به‌خصوص زمانی که همراه با اختلال بلع باشد، باید توسط پزشک بررسی شود.

درد یا سوزش هنگام بلع

برخی بیماران هنگام عبور غذا از مری احساس درد یا سوزش دارند. این علامت نیز اختصاصی سرطان نیست و ممکن است در التهاب مری یا سایر بیماری‌های دستگاه گوارش دیده شود.

احساس گیر کردن غذا در مری

بعضی افراد احساس می‌کنند غذا در قسمتی از مسیر بلع گیر می‌کند یا به‌راحتی وارد معده نمی‌شود. این احساس می‌تواند در اثر تنگ شدن مجرای مری ایجاد شود.

سرفه یا گرفتگی صدا

در برخی بیماران، به‌خصوص در بیماری پیشرفته‌تر، ممکن است علائمی مانند سرفه مداوم، گرفتگی صدا یا درد قفسه سینه نیز دیده شود.

بنابراین اگر مشکل بلع به‌صورت مداوم ایجاد شده یا در حال تشدید است، نباید آن را صرفاً به «رفلاکس معده» نسبت داد و بهتر است علت آن توسط متخصص گوارش بررسی شود.

علل و عوامل خطر سرطان مری چیست؟

سرطان مری معمولاً به دنبال ایجاد مجموعه‌ای از تغییرات سلولی در پوشش داخلی مری شکل می‌گیرد. نمی‌توان یک علت واحد را برای همه موارد سرطان مری معرفی کرد؛ بلکه عواملی مانند سن، مصرف دخانیات و الکل، بیماری رفلاکس معده، مری بارت، اضافه‌وزن، برخی بیماری‌های مری و عوامل ژنتیکی می‌توانند احتمال ابتلا را افزایش دهند. همچنین عوامل خطر در دو نوع اصلی سرطان مری، یعنی Squamous Cell Carcinoma و Adenocarcinoma کاملاً یکسان نیستند.

داشتن یک یا حتی چند عامل خطر به این معنی نیست که فرد حتماً به سرطان مری مبتلا خواهد شد. از طرف دیگر، ممکن است بیماری در فردی ایجاد شود که عامل خطر شناخته‌شده‌ای نداشته باشد. به همین دلیل، در صورت وجود علائم مداوم، ارزیابی پزشکی اهمیت بیشتری از اتکا به عوامل خطر دارد.

رفلاکس معده و سرطان مری

بیماری رفلاکس معده به مری (GERD) یکی از مهم‌ترین عوامل مرتبط با آدنوکارسینوم مری است. در این بیماری، محتویات معده و اسید به‌طور مکرر به سمت مری بازمی‌گردند و تماس طولانی‌مدت پوشش مری با این محتویات می‌تواند باعث آسیب و تغییرات سلولی شود.

رفلاکس بسیار شایع است و اکثر افرادی که رفلاکس دارند به سرطان مری مبتلا نمی‌شوند. بنابراین نباید وجود سوزش سر دل را به‌تنهایی نشانه سرطان دانست. با این حال، رفلاکس مزمن و شدید، به‌خصوص اگر با مری بارت (Barrett’s Esophagus) همراه باشد، اهمیت بیشتری پیدا می‌کند.

مری بارت (Barrett’s Esophagus)

در مری بارت، سلول‌های قسمت پایینی مری در اثر آسیب مزمن ناشی از رفلاکس دچار تغییر می‌شوند. این وضعیت می‌تواند خطر ابتلا به آدنوکارسینوم مری را افزایش دهد و به همین دلیل، در بیماران واجد شرایط ممکن است پزشک پیگیری دوره‌ای و بررسی آندوسکوپی را توصیه کند.

وجود مری بارت به معنی ابتلای فرد به سرطان نیست. اهمیت آن بیشتر به این دلیل است که در برخی بیماران می‌تواند زمینه‌ای برای ایجاد دیسپلازی (Dysplasia) و در مراحل بعدی آدنوکارسینوم فراهم کند.

سیگار و دخانیات

مصرف سیگار و سایر محصولات دخانی یکی از عوامل خطر مهم سرطان مری است و ارتباط آن با سرطان سلول سنگفرشی مری به‌خوبی شناخته شده است. هرچه مدت و میزان مصرف دخانیات بیشتر باشد، خطر نیز افزایش پیدا می‌کند.

ترک سیگار تنها برای کاهش خطر سرطان مری اهمیت ندارد؛ بلکه می‌تواند خطر بسیاری از سرطان‌ها و بیماری‌های قلبی و ریوی را نیز کاهش دهد.

مصرف الکل

مصرف الکل نیز با افزایش خطر سرطان مری، به‌ویژه Squamous Cell Carcinoma، ارتباط دارد. مصرف هم‌زمان الکل و دخانیات اهمیت بیشتری دارد و اثر این دو عامل می‌تواند خطر ابتلا را به میزان قابل توجهی افزایش دهد.

بنابراین در افرادی که سیگار مصرف می‌کنند، کاهش یا قطع مصرف الکل و ترک دخانیات از اقدامات مهم برای کاهش عوامل خطر قابل اصلاح محسوب می‌شود.

اضافه‌وزن و چاقی

اضافه‌وزن، به‌خصوص چاقی، با افزایش احتمال ابتلا به آدنوکارسینوم مری ارتباط دارد. یکی از دلایل احتمالی این ارتباط، افزایش احتمال ابتلا به رفلاکس معده در افراد دارای اضافه‌وزن است.

به همین دلیل، حفظ وزن مناسب و داشتن فعالیت بدنی منظم علاوه بر فواید عمومی برای سلامت، می‌تواند در کاهش برخی عوامل خطر سرطان مری نیز نقش داشته باشد.

آشالازی و سایر بیماری‌های مری

آشالازی (Achalasia) یک اختلال حرکتی مری است که در آن اسفنکتر تحتانی مری به‌درستی شل نمی‌شود و عبور غذا به سمت معده دشوار می‌شود. تجمع طولانی‌مدت مواد غذایی و تحریک مداوم دیواره مری می‌تواند خطر سرطان مری را افزایش دهد.

همچنین سابقه برخی آسیب‌ها و تنگی‌های شدید مری نیز می‌تواند با افزایش خطر سرطان سلول سنگفرشی همراه باشد.

تغذیه و سبک زندگی

الگوی غذایی نیز می‌تواند در خطر ابتلا نقش داشته باشد. شواهد نشان می‌دهد مصرف بیشتر میوه و سبزیجات می‌تواند با کاهش خطر برخی انواع سرطان مری همراه باشد، در حالی که برخی الگوهای غذایی نامناسب، از جمله مصرف زیاد گوشت‌های فرآوری‌شده، ممکن است با افزایش خطر همراه باشند.

مصرف مکرر نوشیدنی‌های بسیار داغ نیز در برخی مطالعات با افزایش خطر سرطان سلول سنگفرشی مری ارتباط داشته است؛ بنابراین بهتر است از مصرف مداوم نوشیدنی‌هایی با دمای بسیار بالا پرهیز شود.

سن، جنسیت و سابقه خانوادگی

خطر سرطان مری با افزایش سن بیشتر می‌شود و این بیماری در مردان شایع‌تر از زنان است. همچنین در برخی خانواده‌ها، وجود سابقه خانوادگی مری بارت یا برخی سندرم‌های ژنتیکی نادر می‌تواند خطر ابتلا را افزایش دهد.

بنابراین سابقه خانوادگی سرطان مری یا بیماری‌های مرتبط با آن باید هنگام گرفتن شرح حال پزشکی به پزشک اطلاع داده شود.

غربالگری سرطان مری برای چه افرادی انجام می‌شود؟

غربالگری سرطان مری برای همه افراد جامعه به‌صورت روتین انجام نمی‌شود. با این حال، در افرادی که خطر بالاتری برای ایجاد سرطان دارند، به‌ویژه برخی بیماران مبتلا به مری بارت (Barrett’s Esophagus)، ممکن است پزشک آندوسکوپی و پیگیری دوره‌ای را توصیه کند.

هدف از این پیگیری، شناسایی تغییرات پیش‌سرطانی مانند دیسپلازی یا سرطان در مراحل اولیه است؛ زمانی که درمان می‌تواند مؤثرتر باشد. نوع و فاصله آندوسکوپی‌های کنترلی به عواملی مانند وجود یا نبود دیسپلازی و شرایط اختصاصی بیمار بستگی دارد.

بنابراین صرف داشتن رفلاکس معده به این معنی نیست که فرد به غربالگری سرطان مری نیاز دارد. تصمیم درباره انجام آندوسکوپی باید بر اساس میزان خطر و نظر متخصص گوارش گرفته شود.

آیا آزمایش بلع باریم در تشخیص سرطان مری کاربرد دارد؟

بلع باریم (Barium Swallow یا Esophagram) یکی از روش‌هایی است که می‌تواند شکل و عملکرد مری و عبور ماده غذایی از آن را بررسی کند.

در این آزمایش، بیمار ماده‌ای حاوی باریم را می‌بلعد و با استفاده از تصویربرداری، مسیر عبور آن در مری بررسی می‌شود. این روش می‌تواند در نشان دادن تنگی، انسداد، تغییر شکل یا اختلال در عبور از مری مفید باشد.

با وجود این، بلع باریم جایگزین آندوسکوپی و نمونه‌برداری برای تأیید سرطان نیست. اگر در تصویربرداری ضایعه مشکوکی دیده شود، معمولاً برای مشاهده مستقیم مخاط و گرفتن نمونه بافتی به بررسی آندوسکوپی نیاز است.

درجه سرطان مری (Grade) چیست و چه تفاوتی با مرحله سرطان دارد؟

Grade یا درجه سرطان با Stage یا مرحله سرطان یکسان نیست.

درجه سرطان بر اساس ویژگی سلول‌های سرطانی در بررسی پاتولوژی تعیین می‌شود و نشان می‌دهد سلول‌ها تا چه اندازه از سلول‌های طبیعی مری متفاوت هستند. تومورهایی که سلول‌های آن‌ها تفاوت بیشتری با بافت طبیعی دارند، معمولاً کمتر تمایزیافته (Poorly Differentiated) محسوب می‌شوند.

در مقابل، مرحله سرطان مشخص می‌کند تومور تا چه عمقی در دیواره مری پیش رفته، غدد لنفاوی درگیر هستند یا سرطان به اندام‌های دوردست انتشار پیدا کرده است.

بنابراین ممکن است دو بیمار مرحله مشابهی داشته باشند، اما ویژگی‌های پاتولوژیک متفاوتی داشته باشند. پزشک هر دو مورد را در کنار نوع سرطان، وضعیت عمومی بیمار و سایر یافته‌ها برای تعیین برنامه درمان در نظر می‌گیرد.

آیا رفلاکس معده باعث سرطان مری می‌شود؟

رفلاکس معده به‌تنهایی به معنی سرطان نیست. بسیاری از افراد در طول زندگی دچار رفلاکس می‌شوند و هرگز به سرطان مری مبتلا نمی‌شوند.

اهمیت رفلاکس زمانی بیشتر می‌شود که مزمن، شدید و طولانی‌مدت باشد و به‌خصوص زمانی که باعث ایجاد مری بارت شود. رفلاکس طولانی‌مدت با آدنوکارسینوم مری ارتباط دارد و به همین دلیل، در بعضی بیماران بررسی و پیگیری تخصصی ضروری است.

اگر فردی برای مدت طولانی دچار سوزش سر دل، برگشت اسید، درد قفسه سینه یا به‌خصوص اختلال بلع باشد، بهتر است به جای مصرف خودسرانه دارو برای مدت طولانی، علت علائم توسط متخصص گوارش بررسی شود.

آیا برای سرطان مری آزمایش‌های مولکولی و بیومارکر انجام می‌شود؟

در برخی بیماران، به‌خصوص در سرطان پیشرفته، عودکرده یا غیرقابل جراحی، بررسی ویژگی‌های مولکولی تومور می‌تواند در انتخاب درمان اهمیت داشته باشد.

بسته به نوع سرطان و شرایط بیمار، ممکن است نمونه بافت از نظر برخی Biomarkerها بررسی شود تا مشخص شود آیا بیمار می‌تواند از درمان هدفمند یا بعضی انواع ایمونوتراپی بهره ببرد یا خیر.

بنابراین نتیجه پاتولوژی فقط برای تعیین «سرطانی بودن» تومور اهمیت ندارد؛ ویژگی‌های سلولی و مولکولی آن نیز ممکن است در تصمیم‌گیری درمانی نقش داشته باشند.

چه زمانی علائم مری نیاز به بررسی جدی دارند؟

هر مشکل گوارشی به معنی سرطان نیست؛ اما برخی علائم زمانی که جدید، مداوم یا رو به تشدید باشند، نباید نادیده گرفته شوند.

به‌خصوص اگر فرد با دشواری پیشرونده در بلع، کاهش وزن بدون علت مشخص، درد هنگام بلع، استفراغ مکرر، گرفتگی صدای مداوم یا سرفه مزمن مواجه باشد، مراجعه به پزشک ضروری است. این علائم علل مختلفی دارند، اما بررسی علت آن‌ها می‌تواند به تشخیص به‌موقع بیماری‌های مهم کمک کند.

در بخش بعدی می‌رویم سراغ یکی از مهم‌ترین قسمت‌های مقاله: تشخیص سرطان مری؛ شامل آندوسکوپی، نمونه‌برداری (Biopsy)، پاتولوژی، آندوسونوگرافی، CT، PET/CT و تعیین مرحله بیماری.

تشخیص سرطان مری چگونه انجام می‌شود؟

اگر پزشک بر اساس علائم، معاینه یا سابقه پزشکی به سرطان مری مشکوک باشد، تشخیص معمولاً با ترکیبی از بررسی‌های بالینی، آندوسکوپی، نمونه‌برداری و تصویربرداری انجام می‌شود. هیچ علامت یا آزمایش واحدی به‌تنهایی برای تشخیص قطعی سرطان مری کافی نیست و معمولاً نتیجه پاتولوژی نمونه بافتی برای تأیید سرطان اهمیت اساسی دارد.

هدف تشخیص فقط مشخص کردن وجود یا عدم وجود تومور نیست؛ پس از تأیید سرطان، باید مشخص شود تومور در کدام قسمت مری قرار دارد، تا چه عمقی از دیواره مری پیش رفته، غدد لنفاوی درگیر هستند یا خیر و آیا بیماری به اندام‌های دیگر گسترش پیدا کرده است. این مرحله را Staging یا مرحله‌بندی سرطان می‌نامند و نقش مهمی در انتخاب روش درمان دارد.

آندوسکوپی فوقانی (Upper Endoscopy یا EGD)

یکی از مهم‌ترین روش‌های بررسی سرطان مری، آندوسکوپی فوقانی یا Esophagogastroduodenoscopy (EGD) است.

در این روش، پزشک یک لوله باریک و انعطاف‌پذیر مجهز به دوربین را از طریق دهان وارد دستگاه گوارش می‌کند و سطح داخلی مری، معده و ابتدای روده کوچک را مشاهده می‌کند.

آندوسکوپی به پزشک اجازه می‌دهد محل ضایعه، ظاهر آن و میزان انسداد احتمالی مسیر مری را بررسی کند. در صورت مشاهده ناحیه مشکوک، امکان برداشتن نمونه بافتی از همان محل وجود دارد.

بنابراین در بیماری که اختلال بلع مداوم یا پیشرونده دارد، آندوسکوپی می‌تواند یکی از بررسی‌های مهم برای پیدا کردن علت مشکل باشد؛ البته تشخیص نهایی سرطان بر اساس بررسی بافت نمونه‌برداری‌شده انجام می‌شود.

نمونه‌برداری یا Biopsy

Biopsy به معنی برداشتن بخش کوچکی از بافت برای بررسی زیر میکروسکوپ توسط پاتولوژیست است.

اگر در آندوسکوپی ضایعه مشکوکی دیده شود، پزشک می‌تواند از آن نمونه‌برداری کند. سپس نمونه در آزمایشگاه از نظر وجود سلول‌های سرطانی و نوع بافت‌شناختی بررسی می‌شود.

نمونه‌برداری می‌تواند مشخص کند که تومور از نوع Squamous Cell Carcinoma است یا Adenocarcinoma و در موارد لازم، بررسی‌های تکمیلی روی بافت برای کمک به انتخاب درمان انجام می‌شود.

آندوسونوگرافی (EUS)

Endoscopic Ultrasound یا EUS ترکیبی از آندوسکوپی و سونوگرافی است. در این روش، پروب سونوگرافی روی انتهای آندوسکوپ قرار دارد و می‌تواند اطلاعات دقیق‌تری درباره دیواره مری و بافت‌های اطراف آن ارائه کند.

یکی از کاربردهای مهم EUS، بررسی این است که تومور تا چه عمقی در دیواره مری نفوذ کرده و آیا غدد لنفاوی نزدیک تومور مشکوک به درگیری هستند یا خیر. در برخی شرایط، امکان نمونه‌برداری از غدد لنفاوی با کمک EUS-FNA نیز وجود دارد.

به همین دلیل، EUS در مرحله‌بندی سرطان مری می‌تواند اطلاعات مهمی در اختیار تیم درمان قرار دهد.

سی‌تی اسکن (CT Scan)

CT Scan با استفاده از اشعه ایکس، تصاویر مقطعی دقیقی از بدن ایجاد می‌کند.

در بیماران مبتلا به سرطان مری، CT می‌تواند برای بررسی وضعیت قفسه سینه و شکم و جست‌وجوی شواهدی از گسترش بیماری به غدد لنفاوی یا اندام‌های دیگر مورد استفاده قرار گیرد.

نتیجه CT در کنار یافته‌های آندوسکوپی، پاتولوژی و سایر بررسی‌ها تفسیر می‌شود و به‌تنهایی مرحله دقیق سرطان را مشخص نمی‌کند.

پت‌اسکن و PET/CT

PET Scan یا Positron Emission Tomography برای بررسی فعالیت متابولیکی بافت‌ها استفاده می‌شود. در بسیاری از ارزیابی‌های سرطان، PET همراه با CT انجام می‌شود و به آن PET/CT گفته می‌شود.

این روش می‌تواند در جست‌وجوی متاستازهای دوردست و بررسی گسترش احتمالی سرطان به سایر نقاط بدن مفید باشد.

انتخاب PET/CT برای همه بیماران یکسان نیست و پزشک بر اساس مرحله احتمالی بیماری و برنامه درمانی تصمیم می‌گیرد که آیا انجام آن لازم است یا خیر.

MRI و سایر روش‌های تصویربرداری

در برخی شرایط ممکن است از MRI نیز برای بررسی سرطان استفاده شود، اگرچه MRI نسبت به CT در ارزیابی معمول سرطان مری کاربرد کمتری دارد.

بسته به محل تومور و شرایط بیمار، روش‌های دیگری مانند Bronchoscopy، Thoracoscopy یا Laparoscopy نیز ممکن است در مرحله‌بندی یا بررسی گسترش بیماری مورد استفاده قرار گیرند. این روش‌ها برای همه بیماران ضروری نیستند و بر اساس شرایط بالینی انتخاب می‌شوند.

آیا سرطان مری می‌تواند باعث خونریزی شود؟

سرطان مری در مراحل پیشرفته می‌تواند باعث خونریزی از داخل مری شود. این خونریزی ممکن است به‌صورت تدریجی اتفاق بیفتد و در برخی موارد به کم‌خونی منجر شود؛ گاهی نیز خونریزی می‌تواند شدید و ناگهانی باشد.

وجود استفراغ خونی، خون روشن یا تیره در محتویات استفراغ، مدفوع سیاه یا علائم ضعف و سرگیجه نیازمند ارزیابی فوری پزشکی است.

البته خونریزی گوارشی همیشه ناشی از سرطان نیست و بیماری‌هایی مانند زخم معده، التهاب مری و سایر مشکلات گوارشی نیز می‌توانند چنین علائمی ایجاد کنند

مراحل سرطان مری چگونه تعیین می‌شود؟

پس از تأیید سرطان، پزشک باید مشخص کند بیماری در چه Stage یا مرحله‌ای قرار دارد. مرحله‌بندی سرطان مری معمولاً بر اساس سیستم TNM انجام می‌شود.

در این سیستم سه موضوع اصلی بررسی می‌شود:

به‌طور کلی، هرچه سرطان از لایه داخلی مری به لایه‌های عمیق‌تر نفوذ کرده باشد یا غدد لنفاوی و اندام‌های دوردست بیشتری درگیر شده باشند، مرحله بیماری بالاتر خواهد بود. سیستم مرحله‌بندی برای Squamous Cell Carcinoma و Adenocarcinoma دارای جزئیات متفاوتی است.

مرحله بیماری یکی از مهم‌ترین عوامل تعیین‌کننده مسیر درمان است. برای مثال، بیماری محدود و زودرس ممکن است گزینه‌های درمانی متفاوتی نسبت به سرطان پیشرفته یا متاستاتیک داشته باشد.

آیا سرطان مری قابل درمان است؟

قابل درمان بودن سرطان مری به عوامل متعددی بستگی دارد و نمی‌توان برای همه بیماران یک پاسخ یکسان ارائه کرد.

مرحله سرطان، نوع تومور، محل آن، عمق نفوذ، وضعیت غدد لنفاوی، وجود یا عدم وجود متاستاز و وضعیت عمومی سلامت بیمار همگی در تعیین چشم‌انداز بیماری و انتخاب درمان مؤثر هستند.

وقتی سرطان در مراحل اولیه تشخیص داده شود، امکان درمان مؤثرتر و در برخی شرایط درمان با هدف بهبودی کامل (Curative Intent) بیشتر است. در مقابل، سرطان‌هایی که در زمان تشخیص به نقاط دوردست بدن گسترش یافته‌اند معمولاً به رویکردهای درمانی متفاوتی نیاز دارند و هدف درمان می‌تواند کنترل بیماری، کاهش علائم و افزایش طول عمر باشد.

بنابراین صرف شنیدن عبارت «سرطان مری» نباید باعث شود بیمار تصور کند نتیجه درمان از قبل مشخص است. مرحله‌بندی دقیق و ارزیابی توسط تیم تخصصی سرطان برای تعیین پیش‌آگهی و برنامه درمان ضروری است.

درمان سرطان مری چگونه انجام می‌شود؟

درمان سرطان مری برای همه بیماران یکسان نیست. مرحله سرطان، نوع بافت‌شناختی تومور، محل قرارگیری آن، قابل جراحی بودن تومور، وضعیت غدد لنفاوی، وجود یا عدم وجود متاستاز و وضعیت عمومی بیمار در انتخاب روش درمان نقش دارند. به همین دلیل، پس از تشخیص، برنامه درمانی باید به‌صورت فردی و با همکاری متخصصان مرتبط با سرطان مری تعیین شود.

بسته به شرایط بیمار، درمان ممکن است شامل جراحی، شیمی‌درمانی، پرتودرمانی، شیمی‌پرتودرمانی، درمان‌های ایمنی، درمان هدفمند یا روش‌های آندوسکوپیک باشد. در بسیاری از بیماران مبتلا به بیماری موضعی یا موضعاً پیشرفته، ترکیبی از چند روش درمانی مورد استفاده قرار می‌گیرد.

جراحی سرطان مری

جراحی (Esophagectomy) یکی از درمان‌های اصلی سرطان مری در بیمارانی است که تومور قابلیت برداشت داشته باشد.

در این عمل، قسمت درگیر مری برداشته می‌شود و معمولاً بخش باقی‌مانده مری به معده متصل می‌شود تا مسیر عبور غذا بازسازی شود. در بسیاری از موارد، غدد لنفاوی اطراف مری نیز برای بررسی وجود سلول‌های سرطانی برداشته می‌شوند.

در سرطان‌های بسیار کوچک و زودرس یا برخی موارد دیسپلازی درجه بالا، ممکن است به‌جای جراحی وسیع از روش‌های برداشت آندوسکوپیک (Endoscopic Resection) استفاده شود. این روش برای همه بیماران مناسب نیست و انتخاب آن به عمق درگیری و ویژگی‌های ضایعه بستگی دارد.

شیمی‌درمانی سرطان مری

شیمی‌درمانی (Chemotherapy) با استفاده از داروهای ضدسرطان، سلول‌های سرطانی را از بین می‌برد یا از رشد و تقسیم آن‌ها جلوگیری می‌کند.

شیمی‌درمانی ممکن است قبل از جراحی برای کوچک‌تر کردن یا کنترل تومور، همراه با پرتودرمانی، بعد از برخی درمان‌های اصلی یا در بیماری پیشرفته و متاستاتیک مورد استفاده قرار گیرد.

انتخاب دارو و تعداد دوره‌های درمان به نوع سرطان، مرحله بیماری، وضعیت عمومی بیمار و هدف درمان بستگی دارد. بنابراین نمی‌توان یک رژیم شیمی‌درمانی ثابت را برای همه بیماران مبتلا به سرطان مری در نظر گرفت.

پرتودرمانی سرطان مری

در پرتودرمانی (Radiation Therapy) از پرتوهای پرانرژی برای آسیب رساندن به سلول‌های سرطانی و جلوگیری از رشد آن‌ها استفاده می‌شود.

پرتودرمانی می‌تواند در برخی بیماران همراه با شیمی‌درمانی و پیش از جراحی انجام شود. در بعضی شرایط نیز ممکن است به‌عنوان درمان اصلی یا برای کنترل علائم بیماری پیشرفته استفاده شود.

شیمی‌پرتودرمانی (Chemoradiation)

گاهی شیمی‌درمانی و پرتودرمانی به‌صورت هم‌زمان انجام می‌شوند. این رویکرد که به آن Chemoradiation گفته می‌شود، می‌تواند در برخی بیماران مبتلا به سرطان موضعی یا موضعاً پیشرفته، به‌خصوص زمانی که جراحی در برنامه درمان قرار دارد، مورد استفاده قرار گیرد.

در بعضی بیماران که امکان جراحی وجود ندارد یا تومور قابل برداشت نیست، شیمی‌پرتودرمانی ممکن است با هدف کنترل موضعی بیماری به‌عنوان درمان قطعی مورد استفاده قرار گیرد.

درمان سرطان مری بر اساس مرحله بیماری

مرحله سرطان یکی از مهم‌ترین عوامل تعیین‌کننده روش درمان است. برای مثال، رویکرد درمانی یک تومور کوچک و محدود به لایه‌های سطحی مری با سرطان متاستاتیک یکسان نیست.

درمان سرطان مری در مراحل بسیار اولیه

در برخی سرطان‌های بسیار زودرس یا Stage 0 که هنوز در لایه‌های سطحی قرار دارند، ممکن است برداشت آندوسکوپیک یا جراحی مطرح باشد. در موارد مناسب، درمان آندوسکوپیک می‌تواند بدون نیاز به برداشتن بخش بزرگی از مری انجام شود.

درمان سرطان مری در مراحل اولیه و موضعی

در مراحل اولیه، بسته به نوع سرطان و ویژگی‌های تومور، ممکن است جراحی به‌تنهایی یا درمان ترکیبی شامل شیمی‌پرتودرمانی و سپس جراحی مورد استفاده قرار گیرد.

درمان سرطان مری در مراحل II و III

در سرطان‌های موضعاً پیشرفته، معمولاً درمان ترکیبی اهمیت بیشتری پیدا می‌کند. بسته به نوع سرطان و شرایط بیمار، گزینه‌هایی مانند شیمی‌پرتودرمانی قبل از جراحی، شیمی‌درمانی قبل از جراحی یا شیمی‌پرتودرمانی قطعی ممکن است مطرح شوند.

در سال‌های اخیر، شواهد حاصل از مطالعات بزرگ نیز باعث تغییراتی در انتخاب درمان پیش از جراحی در برخی بیماران مبتلا به سرطان مری موضعاً پیشرفته شده است؛ بنابراین تصمیم‌گیری باید بر اساس آخرین شواهد و شرایط اختصاصی بیمار انجام شود.

درمان سرطان مری پیشرفته یا متاستاتیک

وقتی سرطان به اندام‌های دوردست گسترش پیدا کرده باشد، درمان معمولاً بیشتر بر کنترل بیماری، کاهش علائم، افزایش طول عمر و حفظ کیفیت زندگی متمرکز است.

در این شرایط ممکن است از شیمی‌درمانی، ایمونوتراپی یا ترکیب شیمی‌درمانی و ایمونوتراپی استفاده شود. انتخاب درمان به نوع سرطان، وضعیت عمومی بیمار و ویژگی‌های مولکولی تومور بستگی دارد.

ایمونوتراپی در درمان سرطان مری

Immunotherapy یکی از پیشرفت‌های مهم در درمان سرطان‌های پیشرفته مری است.

در این روش، داروهایی مانند Nivolumab یا برخی مهارکننده‌های نقاط کنترلی سیستم ایمنی می‌توانند به فعال شدن پاسخ ایمنی علیه سلول‌های سرطانی کمک کنند. استفاده از ایمونوتراپی به نوع سرطان، مرحله بیماری و ویژگی‌های تومور وابسته است و برای همه بیماران تجویز نمی‌شود.

در برخی بیماران مبتلا به سرطان پیشرفته یا غیرقابل جراحی، ترکیب Chemoimmunotherapy نیز می‌تواند بخشی از درمان باشد.

بنابراین اگر نتیجه پاتولوژی سرطان مری مثبت شده است، تنها دانستن نام بیماری برای انتخاب درمان کافی نیست و ممکن است بررسی‌های تکمیلی روی بافت تومور برای تصمیم‌گیری درمانی ضروری باشد.

درمان هدفمند سرطان مری

Targeted Therapy به درمان‌هایی گفته می‌شود که یک ویژگی یا تغییر مشخص در سلول سرطانی را هدف قرار می‌دهند.

این روش با شیمی‌درمانی کلاسیک تفاوت دارد و تنها در شرایطی استفاده می‌شود که ویژگی مناسب در تومور وجود داشته باشد و داروی مربوطه برای وضعیت بیمار قابل استفاده باشد. برخی درمان‌های هدفمند در سرطان‌های مری و محل اتصال مری و معده در حال استفاده یا بررسی هستند.

به همین دلیل، در سرطان پیشرفته ممکن است پزشک علاوه بر بررسی نوع سلولی و مرحله بیماری، ویژگی‌های مولکولی تومور را نیز در نظر بگیرد.

میزان موفقیت درمان و طول عمر بیماران مبتلا به سرطان مری

برای پاسخ دقیق به سؤال «سرطان مری چند سال زنده می‌ماند؟» باید توجه داشت که آمارهای بقا مربوط به گروه‌های بزرگی از بیماران هستند و نمی‌توانند نتیجه درمان یک فرد مشخص را پیش‌بینی کنند.

بر اساس جدیدترین داده‌های SEER در آمریکا، بقای نسبی ۵ ساله برای سرطان مری در مجموع حدود ۲۲.۲ درصد گزارش شده است. اما تفاوت بر اساس مرحله بیماری بسیار قابل توجه است:

این آمار مربوط به بیماران آمریکایی و سال‌های تشخیص ۲۰۱۶ تا ۲۰۲۲ است و نباید به‌عنوان پیش‌بینی قطعی برای یک بیمار استفاده شود. مهم‌ترین پیام این آمار، تأثیر بسیار زیاد مرحله تشخیص بر نتیجه درمان است.

علاوه بر مرحله بیماری، عواملی مانند نوع سرطان، پاسخ به درمان، امکان برداشت کامل تومور، وضعیت تغذیه‌ای و سلامت عمومی بیمار نیز بر پیش‌آگهی اثر می‌گذارند.

تغذیه در بیماران مبتلا به سرطان مری

تغذیه در سرطان مری اهمیت ویژه‌ای دارد، زیرا خود تومور ممکن است مسیر مری را تنگ کرده و باعث دشواری در بلع (Dysphagia) شود. از طرف دیگر، برخی درمان‌ها نیز می‌توانند خوردن و دریافت کالری و پروتئین کافی را دشوار کنند. به همین دلیل، ارزیابی وضعیت تغذیه‌ای باید بخشی از مراقبت بیمار باشد.

اگر بیمار به دلیل مشکل بلع نمی‌تواند غذای کافی دریافت کند، پزشک و متخصص تغذیه ممکن است تغییر بافت غذا، افزایش تراکم کالری و پروتئین یا در شرایط خاص استفاده از روش‌های تغذیه‌ای کمکی را پیشنهاد کنند.

هنگام مشکل بلع چه غذاهایی راحت‌تر مصرف می‌شوند؟

نوع غذا باید متناسب با شدت اختلال بلع و نظر تیم درمان انتخاب شود، اما در بسیاری از بیماران، غذاهای نرم و قابل‌بلع نسبت به غذاهای خشک و سفت تحمل بهتری دارند.

هدف اصلی این است که بیمار بتواند کالری، پروتئین، مایعات، ویتامین‌ها و مواد معدنی کافی دریافت کند و دچار کاهش وزن و سوءتغذیه نشود.

در صورت کاهش وزن قابل توجه یا ناتوانی در خوردن، نباید بیمار صرفاً به توصیه‌های عمومی غذایی اکتفا کند و بهتر است وضعیت تغذیه‌ای او به‌صورت تخصصی ارزیابی شود.

آیا سرطان مری دوباره عود می‌کند؟

بله، عود سرطان مری (Recurrence) امکان‌پذیر است؛ حتی پس از درمانی که در ابتدا موفقیت‌آمیز بوده است.

عود ممکن است در محل اولیه تومور، غدد لنفاوی اطراف یا نقاط دیگری از بدن اتفاق بیفتد. احتمال عود به عواملی مانند مرحله اولیه سرطان، نوع و ویژگی‌های تومور، درگیری غدد لنفاوی و پاسخ به درمان بستگی دارد.

به همین دلیل، پایان جراحی یا سایر درمان‌ها به معنی پایان مراقبت پزشکی نیست. بیمار باید طبق برنامه‌ای که تیم درمان تعیین می‌کند، برای پیگیری، معاینه و بررسی علائم جدید مراجعه کند.

اگر بعد از درمان علائمی مانند کاهش وزن غیرقابل توضیح، مشکل جدید در بلع، درد مداوم، سرفه یا سایر علائم غیرمعمول ایجاد شود، باید پزشک در جریان قرار گیرد.

مراقبت بعد از درمان سرطان مری

مراقبت بعد از درمان با توجه به نوع درمان انجام‌شده متفاوت است. بیمارانی که تحت جراحی قرار گرفته‌اند ممکن است برای مدتی با تغییر در نحوه غذا خوردن، کاهش وزن یا مشکلات گوارشی مواجه شوند و به پیگیری تغذیه‌ای و پزشکی نیاز داشته باشند.

در این مرحله، رعایت توصیه‌های تیم درمان درباره تغذیه، فعالیت بدنی، مصرف داروها و زمان مراجعه‌های بعدی اهمیت دارد.

همچنین ترک سیگار و پرهیز از مصرف الکل، در صورت مصرف، اقدامی مهم برای سلامت عمومی و کاهش برخی عوامل خطر مرتبط با سرطان محسوب می‌شود.

آیا می‌توان از سرطان مری پیشگیری کرد؟

همه موارد سرطان مری قابل پیشگیری نیستند، اما کنترل برخی عوامل خطر می‌تواند احتمال ابتلا را کاهش دهد.

ترک دخانیات، پرهیز از مصرف الکل، حفظ وزن مناسب، فعالیت بدنی منظم و داشتن الگوی غذایی سالم از اقدامات مهم در کاهش عوامل خطر قابل اصلاح هستند.

افرادی که به رفلاکس مزمن، مری بارت، آشالازی یا سایر بیماری‌های مهم مری مبتلا هستند نیز باید توصیه‌های پزشک را جدی بگیرند و در صورت نیاز تحت پیگیری تخصصی قرار گیرند.

مهم‌تر از همه، نباید علائم هشداردهنده مانند دشواری پیشرونده در بلع یا کاهش وزن بدون علت مشخص برای مدت طولانی نادیده گرفته شوند؛ زیرا تشخیص زودتر سرطان می‌تواند گزینه‌های درمانی بیشتری در اختیار بیمار قرار دهد.

اگر سرطان مری باعث مشکل شدید در بلع شود چه اتفاقی می‌افتد؟

یکی از عوارض مهم سرطان مری، باریک شدن مسیر عبور غذا و در نتیجه دیسفاژی است. این مشکل می‌تواند به کاهش مصرف غذا، کم‌آبی و سوءتغذیه منجر شود.

در بیماری پیشرفته یا شرایطی که هدف درمان بیشتر کنترل علائم است، روش‌هایی برای باز کردن مسیر مری و بهبود بلع وجود دارد. بسته به شرایط بیمار ممکن است استنت مری، پرتودرمانی، براکی‌تراپی یا برخی روش‌های آندوسکوپیک مانند لیزر یا الکتروکواگولاسیون مطرح شوند. این روش‌ها در همه بیماران کاربرد ندارند و انتخاب آن‌ها باید توسط تیم درمان انجام شود.

بنابراین اگر بیمار مبتلا به سرطان مری دیگر قادر به خوردن یا نوشیدن مناسب نیست، این موضوع باید سریعاً به پزشک اطلاع داده شود.

سرطان مری چه عوارضی می‌تواند ایجاد کند؟

با پیشرفت تومور، علاوه بر اختلال بلع، ممکن است عوارض دیگری نیز ایجاد شود. مهم‌ترین آن‌ها شامل انسداد مری، سوءتغذیه، کاهش وزن، کم‌آبی بدن، خونریزی و درد هستند.

انسداد شدید مری می‌تواند باعث شود بیمار حتی در مصرف مایعات نیز مشکل پیدا کند. در چنین شرایطی، حفظ تغذیه و باز نگه داشتن مسیر مری ممکن است به یکی از بخش‌های مهم مراقبت تبدیل شود.

در بیماری پیشرفته، روش‌هایی مانند استنت‌گذاری، پرتودرمانی یا برخی روش‌های آندوسکوپیک ممکن است با هدف کاهش علائم و بهبود کیفیت زندگی مورد استفاده قرار گیرند.

آیا سرطان مری می‌تواند به نای یا راه‌های تنفسی گسترش پیدا کند؟

مری در قفسه سینه در مجاورت ساختارهایی مانند نای و راه‌های هوایی قرار دارد. در سرطان‌های پیشرفته، تومور ممکن است به بافت‌های اطراف گسترش پیدا کند و در برخی بیماران باعث بروز علائمی مانند سرفه، گرفتگی صدا یا مشکلات تنفسی شود.

این علائم اختصاصی سرطان مری نیستند و می‌توانند دلایل بسیار دیگری داشته باشند؛ اما در بیماری که سرطان مری شناخته‌شده دارد و به‌طور ناگهانی دچار تشدید سرفه، خفگی هنگام خوردن یا مشکلات تنفسی می‌شود، بررسی سریع پزشکی اهمیت دارد.

سرطان محل اتصال مری و معده (GEJ) چیست؟

تومورهایی که در ناحیه محل اتصال مری به معده (Gastroesophageal Junction یا GEJ) ایجاد می‌شوند، از نظر تشخیص و درمان اهمیت ویژه‌ای دارند.

محل دقیق شروع تومور و میزان درگیری مری و معده می‌تواند در طبقه‌بندی بیماری و انتخاب روش درمان تأثیر بگذارد. به همین دلیل، در زمان آندوسکوپی و تصویربرداری باید موقعیت دقیق تومور نسبت به محل اتصال مری و معده مشخص شود.

این موضوع به‌خصوص در آدنوکارسینوم‌هایی که در قسمت پایینی مری یا ناحیه اتصال مری و معده ایجاد می‌شوند اهمیت بیشتری دارد.

بعد از عمل سرطان مری چه مشکلاتی ممکن است ایجاد شود؟

پس از ازوفاژکتومی (Esophagectomy)، سیستم گوارشی بیمار از نظر آناتومیک تغییر می‌کند و بعضی بیماران برای مدتی با مشکلاتی در غذا خوردن یا هضم غذا مواجه می‌شوند.

ممکن است بیمار دچار کاهش وزن، سیری زودرس، برگشت محتویات معده، تغییر در تحمل بعضی غذاها یا نیاز به وعده‌های کوچک‌تر و متعدد شود. شدت و نوع این مشکلات به نوع جراحی و وضعیت فرد بستگی دارد.

به همین دلیل، مراقبت پس از جراحی فقط به بررسی عود سرطان محدود نمی‌شود و وضعیت تغذیه، وزن، توانایی غذا خوردن و علائم گوارشی نیز باید در پیگیری بیمار مورد توجه قرار گیرد.

آیا سرطان مری در افراد جوان هم ایجاد می‌شود؟

سرطان مری بیشتر در سنین بالاتر دیده می‌شود، اما سن پایین به‌تنهایی ابتلا به سرطان مری را غیرممکن نمی‌کند.

در افراد جوان، علائمی مانند دشواری بلع، کاهش وزن یا درد هنگام بلع معمولاً می‌توانند ناشی از بیماری‌های شایع‌تر و غیرسرطانی باشند؛ با این حال، اگر علائم جدید، مداوم یا رو به تشدید باشند، نباید صرفاً به دلیل سن پایین نادیده گرفته شوند.

تشخیص علت علائم بر اساس شرح حال، معاینه و در صورت نیاز بررسی‌هایی مانند آندوسکوپی انجام می‌شود، نه صرفاً بر اساس سن بیمار.

آیا سرطان مری بدون علائم هم ممکن است وجود داشته باشد؟

بله. سرطان مری در مراحل اولیه ممکن است هیچ علامت مشخصی ایجاد نکند و علائم معمولاً زمانی آشکارتر می‌شوند که تومور بزرگ‌تر شده یا عبور غذا از مری را مختل کرده باشد.

به همین دلیل، در افرادی که به دلایل پزشکی در معرض خطر بالاتری قرار دارند، مانند برخی بیماران مبتلا به مری بارت، پیگیری تخصصی می‌تواند اهمیت داشته باشد؛ حتی اگر علامت واضحی وجود نداشته باشد.

با این حال، برای افراد معمولی انجام آندوسکوپی صرفاً برای «اطمینان از نبود سرطان» به‌صورت روتین توصیه نمی‌شود و تصمیم درباره بررسی باید بر اساس عوامل خطر و نظر پزشک باشد.

جمع‌بندی سرطان مری

سرطان مری بیماری مهمی است که می‌تواند در مراحل اولیه علائم واضحی نداشته باشد. ایجاد اختلال در بلع، درد هنگام بلع، کاهش وزن ناخواسته و سایر علائم پایدار گوارشی نیازمند بررسی پزشکی است.

تشخیص معمولاً با آندوسکوپی و نمونه‌برداری آغاز می‌شود و پس از تأیید سرطان، روش‌هایی مانند EUS، CT و در شرایط لازم PET/CT برای مرحله‌بندی بیماری مورد استفاده قرار می‌گیرند.

درمان نیز بر اساس مرحله و ویژگی‌های تومور انتخاب می‌شود و ممکن است شامل جراحی، شیمی‌درمانی، پرتودرمانی، شیمی‌پرتودرمانی، ایمونوتراپی، درمان هدفمند یا روش‌های آندوسکوپیک باشد.

مهم‌ترین نکته این است که تشخیص سرطان مری به معنی یک نتیجه قطعی و یکسان برای همه بیماران نیست. مرحله بیماری و امکان درمان مؤثر، تفاوت زیادی در پیش‌آگهی ایجاد می‌کند و تشخیص زودهنگام می‌تواند شانس درمان مؤثرتر را افزایش دهد.

سوالات متداول درباره سرطان مری

اولین علامت سرطان مری چیست؟

یکی از مهم‌ترین علائم، اختلال یا دشواری در بلع است؛ به‌خصوص اگر این مشکل به‌تدریج بیشتر شود. با این حال، دیسفاژی علل مختلفی دارد و به‌تنهایی به معنی سرطان نیست.

آیا سرطان مری قابل درمان است؟

در برخی بیماران، به‌خصوص زمانی که بیماری زود تشخیص داده شود و امکان درمان با هدف بهبودی کامل وجود داشته باشد، درمان مؤثر امکان‌پذیر است. در مراحل پیشرفته، هدف درمان ممکن است بیشتر کنترل بیماری و علائم باشد.

آیا رفلاکس معده باعث سرطان مری می‌شود؟

رفلاکس مزمن می‌تواند خطر آدنوکارسینوم مری را افزایش دهد، به‌خصوص اگر به مری بارت منجر شده باشد؛ اما بیشتر افراد مبتلا به رفلاکس هرگز به سرطان مری مبتلا نمی‌شوند.

آیا سرطان مری باعث کاهش وزن می‌شود؟

بله. دشواری بلع، کاهش اشتها و اثرات خود بیماری می‌توانند باعث کاهش وزن و سوءتغذیه شوند.

سرطان مری چقدر طول عمر دارد؟

هیچ عددی برای همه بیماران قابل استفاده نیست. مرحله سرطان، نوع تومور، وضعیت غدد لنفاوی، متاستاز و پاسخ به درمان از عوامل مهم هستند. آمارهای جمعیتی نشان می‌دهند بقای بیماران در مراحل محدود به مری بسیار بهتر از بیماری متاستاتیک است.

آیا سرطان مری به معده سرایت می‌کند؟

سرطان مری می‌تواند به بافت‌ها و اندام‌های اطراف یا نقاط دیگر بدن گسترش پیدا کند؛ اما مسیر گسترش در هر بیمار متفاوت است و با مرحله‌بندی و تصویربرداری مشخص می‌شود.

آیا سرطان مری ارثی است؟

اکثر موارد سرطان مری مستقیماً ارثی نیستند، اما سابقه خانوادگی برخی بیماری‌های مرتبط با مری یا بعضی سندرم‌های ژنتیکی نادر می‌تواند خطر را افزایش دهد.

آیا بعد از درمان سرطان مری امکان عود وجود دارد؟

بله، عود امکان‌پذیر است و به همین دلیل پیگیری منظم پس از درمان اهمیت دارد.

چه زمانی برای بررسی سرطان مری به متخصص گوارش مراجعه کنیم؟

اگر دشواری بلع جدید یا پیشرونده، درد هنگام بلع، کاهش وزن بدون علت، احساس گیر کردن غذا، استفراغ مکرر یا علائم مداوم مری دارید، بهتر است ارزیابی پزشکی را به تأخیر نیندازید.

در چنین شرایطی، دکتر مرتضی نایبی، فوق تخصص گوارش، کبد، مجاری صفراوی و بوتاکس معده می‌تواند پس از بررسی شرح حال و علائم، در صورت نیاز انجام بررسی‌های تشخیصی مانند آندوسکوپی و نمونه‌برداری را در مسیر تشخیص قرار دهد.

تشخیص زودهنگام همیشه به معنی ابتلا به سرطان نیست، اما می‌تواند فرصت تشخیص علت واقعی علائم و شروع به‌موقع درمان را فراهم کند.